Bloed, zweet en tranen laten ze om ons door deze crisis te loodsen. Vaak onbetaald en anoniem. Een eresaluut aan de helden van de coronacrisis. 'Ik hoop dat, wanneer de storm voorbij is, we niet vergeten hoe fantastisch we kunnen zijn.'

Jan De Deken

Doorgaans brengt The Polar Project uitsluitend journalistieke verhalen over het klimaat. Niet omdat we daar een of andere rare fetisj mee hebben, maar omdat klimaatopwarming nu eenmaal de grootste bedreiging is waar we allen tegenaan kijken. Tenminste, op de middellange en lange termijn. Binnen enkele weken of maanden zullen wij beleidsmakers daarom graag en veelvuldig herinneren aan dat ene zinnetje dat ze nu keer op keer herhalen: ‘Wij volgen de wetenschappers.’ Opdat ze binnen tien jaar niet hoeven te zeggen: ‘Hadden we de wetenschappers ook na corona maar gevolgd.’

Maar first things first, nu moeten we hier even door. En dat we hier door gaan komen, zullen we te danken hebben aan de buitengewone inzet van duizenden stille helden. In de ziekenhuizen natuurlijk, maar net zo goed bij u in de straat.

‘When the going gets though, the tough get going’, zeggen de Britten. Dit zijn de ruwe bolsters met blanke pitten die ons achter de schermen doorheen de coronacrisis loodsen. 

Wout Verstaen (23)

          maakt druk bewandelde jaagpaden schoon

© Jelle Verstaen

‘Yes, bingo! Bananenschil’, seint Wout door met zijn walkietalkie.

‘Papa, een papiertje! Hebbes!’ Zijn ogen blinken.

Alleen op stap met zijn go-cart is de eindeloze stroom meldingen aan het thuisfront een geruststelling voor ma en pa.

Het is drukker op het jaagpad langs de Leie, nu we alleen nog voor een shot welzijnsbevorderende lichaamsbeweging ons kot uit mogen. De zak zwerfvuil op Wouts remorque zwelt navenant aan.

Ook voor hem zijn het verwarrende tijden. Net verhuisd naar een boerderij op het Zultse platteland. Het hart in van de dood van zijn held Xavier Waterslaeghers. En natuurlijk corona. Wout kan niet lezen of schrijven, maar het nieuws volgt hij op de voet. Hij zag Italianen zingen op hun balkons en Belgen plaatjes draaien voor de zorgverleners. Hij wilde ook zijn steentje bijdragen, in zijn nieuwe buurt.

Ma en pa verhuisden naar een boerderij, in de hoop hier ooit een dagopvang te beginnen voor jongeren met Wouts beperking. Samen beestjes verzorgen op de boerenbuiten en activiteiten op maat als alternatief voor de wachtlijsten in de zorg, die nooit langer waren. In afwachting heeft ‘Afvalophaling Wout’ zijn handen nog even vol. 

Met dank aan Jelle Verstaen

Maria Ossaba (31)

          maakt elke dag vijftig mondmaskers

Corona mondmaskers Maria Ossaba

'Mijn mama woont in Japan. Ze is astmapatiënt, en vertelde me hoe ongerust ze was wanneer ze op het hoogtepunt van de corona-epidemie nergens een mondmasker kon vinden.

Wanneer het slechte nieuws uit Italië begon binnen te sijpelen, wist ik wat eraan zat te komen. Ik ben sinds kort zelfstandig modeontwerpster. Ik was druk bezig met kostuums maken voor een festival, maar dat werd geschrapt en die opdracht viel weg. Net zoals al mijn andere opdrachten. Ok, dan heb ik tijd om me vol aan mijn eigen merk te wijden, dacht ik eerst. Maar toen werden de berichten uit Italië ernstiger, en ging in België het eerste weekend met strenge maatregelen in. Ik belde mijn collega Andrea en vertelde het verhaal van mijn moeder. We besloten meteen om van onze hele voorraad stoffen mondmaskers te maken. We vroegen raad aan een vriendin die in de gezondheidssector werkt, maar ze lachte het idee weg. Mondmaskers maken mocht niet zomaar, daar hadden we een hoop vergunningen voor nodig. We besloten het toch te doen. 

We waren twee uur bezig en zagen online al een eerste oproep van een verpleegster. We kregen al snel vragen van woonzorgcentra, supermarkten, enzovoort. We maakten honderden mondmaskers, na vier dagen zaten we door onze voorraad materialen heen. We postten een oproep op sociale media, de reactie was ongelofelijk. Heel veel mensen droegen ladingen stoffen aan.

Ik hoop dat, wanneer de storm voorbij is, we niet vergeten hoe fantastisch we kunnen zijn.

Ik kom uit Colombia, een land waar we het gewend zijn om van de ene op de andere dag alles te verliezen. Zelfs wanneer we veel hebben, weten we hoe we met weinig kunnen leven. We zijn nooit bang om van nul te moeten herbeginnen. In een situatie als deze denken we niet aan de economie of aan onze eigen inkomsten. We doen wat we kunnen, tot we erbij neervallen. Ik zou in deze omstandigheden geen geld willen krijgen voor de mondmaskers die we maken, het zou fout aanvoelen. Hierna vind ik wel weer een manier om er zelf financieel bovenop te komen, daar ben ik zeker van. 

Ik woon sinds zes jaar in België en hoewel ik hou van het land, moet ik bekennen dat ik de mensen vaak afstandelijk en aan de koude kant heb gevonden. Ik heb me vergist. De massale solidariteit die nu op gang komt, de leraren die facetimen met hun leerlingen, mensen die voor elkaar naar de winkel gaan; je hebt geen idee hoezeer ik de Belgen nu bewonder.

Natuurlijk maakt deze crisis ook mij een beetje bang, maar het vervult me enorm te zien hoe het humanisme terugkeert, de solidariteit, de kameraadschap. Ik hoop dat, wanneer de storm voorbij is, we niet vergeten hoe fantastisch we kunnen zijn.'

Rita Hoste (56)

          verzorgt oudere mensen bij Familiehulp

Rita Hoste Familiehulp

“Een van mijn klanten zit alleen thuis, want zijn vrouw is al een tijdje opgenomen in een woonzorgcentrum. Dat hij haar door de coronacrisis niet meer kan bezoeken, valt beiden heel zwaar. Daarom heb ik afgesproken met een verpleegster in het rusthuis om via onze smartphones met elkaar te facetimen. De verwondering op hun gezichten was zo mooi om te zien. Dat maakt je dag goed.

We hebben online een kleine camera gekocht, zodat ze kunnen skypen. Door deze crisis leren oudere mensen nu toch nog met hedendaagse technologie werken.”

Ken je zelf een held die hier niet zou misstaan, stuur een mailtje of contacteer ons via onze sociale kanalen. Schrijf je hieronder in op onze nieuwsbrief als je de volgende portretten graag in je mailbox krijgt.